شمارهٔ ۶۵ خواجوی کرمانی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

در این ابیات شاعر از غم و ناراحتی ناشی از عشق می‌گوید. او احساس می‌کند که دلش فقط به خاطر عشق محبوبش غمگین است و پشتش همچون زلف‌های او خم شده است. همچنین به این نکته اشاره می‌کند که محبوبش گفته که قدش خمیده نیست، و در آخر از خداوند می‌پرسد که اگر این سخن حقیقت داشته باشد، چه بدی در آن وجود دارد؟