شمارهٔ ۷۲ خواجوی کرمانی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

این شعر به توصیف مقام و عظمت الهی و کیهانی می‌پردازد. شاعر با به کارگیری تصاویر و مفاهیم، به ارتباط عمیق انسان با هستی اشاره می‌کند و بیان می‌کند که همه چیز در وجود انسان و جهان به هم مرتبط است. همچنین به این نکته اشاره می‌کند که هیچ چیزی خارج از وجود خود انسان نیست و او می‌تواند به عمق وجود و زیبایی‌های آن پی ببرد.