شمارهٔ ۸۷ خواجوی کرمانی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

این شعر درباره زیبایی و جذابیت معشوقه‌ای است که به او لقب «شهره شهر» داده شده است. شاعر به زیبایی چهره و چشم‌های او اشاره می‌کند و می‌گوید که هوای وجودش همیشه دلپذیر است. حتی اگر معشوقه عیبی هم داشته باشد، شاعر نمی‌تواند از او ایرادی بگیرد، چرا که جذابیت و دلنشینی‌اش باعث می‌شود تا همه چیز را بپذیرد.