شمارهٔ ۸۰ خواجوی کرمانی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

در این اشعار، شاعر از شدت غم و ناله‌هایش سخن می‌گوید که به آسمان می‌رسد و حتی زمین از گریه‌اش تر می‌شود. اشک‌هایش به گونه‌ای از چشمانش خارج و پراکنده می‌شود که گویا از درد دلش به هوا می‌رود. این احساسات عمیق نشان‌دهنده‌ی تأثیر غم بر محیط اطراف است.