غزل شماره ۴۸ خالد نقشبندی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

سخن از عشق و دوری از معشوق است. شاعر به خداوند قسم می‌خورد که دوری اش از معشوقش مانند ققنوس می‌سوزد و از او طلب کمک می‌کند. او احساس می‌کند که بدون یاد معشوق، زندگی‌اش بی‌معناست و موجب ناتوانی‌اش می‌شود. همچنین، از غفلت خود شرمنده است و نمی‌خواهد گناهکار به نظر برسد. شاعر با درک خود از ضعف‌ها و سردرگمی در زندگی، از خدا می‌خواهد که به او در حل مشکلات کمک کند. او در تلاش است تا احساساتش را ابراز کند ولی خود را ناتوان از بیان آن می‌بیند. در نهایت، شاعر می‌گوید که همه جا در پی حل مشکلاتش، به جز معشوق، همه چیز مساعد است.