شمارهٔ ۴۹ خیام

ای دوست! حقیقت شنو از من سخنی

با بادۀ لعل کوش، با سیمْ تنی

کآن کس که جهان کرد، فراغت دارد

از سبلتِ چون تویی و ریش چو منی