رباعی شمارهٔ ۱۳۰ خیام

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

این رباعی درباره اهمیت و جایگاه مهم انسان در هستی است و شاعر در آن می‌گوید که آدمی خود اصل و منبع و معدن همه شادی‌ها، غم‌ها، لذت‌ها و دردها و ستم‌ها و عدالت‌هاست. آدمی‌است که از قعر پستی تا اوج کمال است. در مصرع پایانی‌، نادانی و دانایی بشر به آینه زنگ‌خورده و جام جم تشبیه‌شده است.