رباعی ۵۵ خیام

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

در این شعر، شاعر مرغی را می‌بیند که بر بالای درخت نشسته و کله کیکاوس (یکی از شخصیت‌های افسانه‌ای) را در چنگ خود گرفته است. مرغ به طور حسرت‌آلودی می‌گوید افسوس، و از فقدان صداهای دل‌انگیز جرس و ناله ساز ناله می‌کند. این شعر اشاره به حسرت و انتظاری دارد که در زندگی وجود دارد.