رباعی ۶۴ خیام
خیام نیشابوری / ذرات گردنده [۷۳-۵۷] / وزن: مفعول مفاعیل مفاعیل فعل (وزن رباعی)
مِی خور که فلک بهر هلاک من و تو
قصدی دارد به جانِ پاک من و تو
در سبزه نشین و میِ روشن می‌خور
کاین سبزه بسی دمد ز خاک من و تو!
دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)
در این بیت، شاعر به سرنوشت و تقدیر اشاره می‌کند که فلک (سرنوشت) قصد آسیب رساندن به او و معشوقش را دارد. او از طرفی به زندگی و شادی در زیبایی‌های طبیعی اشاره می‌کند و به نوشیدنی اشاره می‌کند که نماد لذت و شادی است. در نهایت، به این نکته می‌رسد که زیبایی‌ها و زندگی همواره تحت تأثیر موقتی و زودگذر هستند.