رباعی ۱۴۳ خیام
خیام نیشابوری / دم را دریابیم [۱۴۳-۱۰۸] / وزن: مفعول مفاعیل مفاعیل فعل (وزن رباعی)
عمرت تا کی به خودپرستی گذرد
یا در پیِ نیستی و هستی گذرد
می خور که چُنین عمر که غم در پی اوست
آن بِهْ که به خواب یا به مستی گذرد
دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)
این شعر به مسأله گذر زمان و چگونگی زندگی اشاره دارد. شاعر از خواننده میخواهد که به خودپرستی نپردازد و به فکر هستی و نیستی باشد. او به این نکته تاکید میکند که چون زندگی همراه با غم است، بهتر است انسان از آن لذت ببرد؛ چه در خواب باشد و چه در حالت مستی. در واقع، شاعر پیشنهاد میکند که بهتر است به جای نگرانی، از لحظات زندگی بهرهبرداری شود.