شمارهٔ ۲۰۹ خیالی بخارایی
خیالی بخارایی / غزلیات / وزن: مفاعیلن مفاعیلن مفاعیلن مفاعیلن (هزج مثمن سالم)
کسی کز خوان قسمت مفلسان را جام می‌بخشد
نخست از رحمت عامش گناه عام می‌بخشد
عجب گنجی‌ست دیوان خانهٔ رحمت تعالی الله
که از وی کم نمی‌گردد اگر بسیار می‌بخشد
گشا چون صبح چشم مهر بنگر شیوهٔ روزش
که از مه زنگی شب را چراغ شام می‌بخشد
چه باک ار ساغری بخشند مخموران عصیان را
از آن خمخانهٔ وحدت که جم را جام می‌بخشد
خیالی خویش را در باز تا خواند سگ خویشت
که سلطان هرچه می‌بخشد برای نام می‌بخشد
دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)
در این شعر، شاعر به توصیف رحمت و بخشش خداوند می‌پردازد. او می‌گوید که خداوند حتی به گناهکاران نیز از رحمت خود می‌بخشد. این بخشش بی‌پایان است و هیچگاه از خزانه الهی کاسته نمی‌شود. شاعر به زیبایی روز و شب اشاره کرده و بیان می‌کند که خداوند با نوری که می‌بخشد، تاریکی شب را روشن می‌کند. همچنین، او به دنیای دینی و مذهبی اشاره کرده و می‌گوید که هر کسی که از احسان خداوند بهره‌مند شود، در واقع برای نام و مقام خود می‌کوشد. به طور کلی، این شعر بر عظمت و فراوانی رحمت الهی تأکید دارد.