شمارهٔ ۲۱۲ خیالی بخارایی
خیالی بخارایی / غزلیات / وزن: فعولن فعولن فعولن فعولن (متقارب مثمن سالم)
گر ای اشک دیده به خویشت بخواند
مرو کآن سیه‌رو تو را می‌دواند
کسی نیست کآنجا رساند پیامم
مگر نالهٔ من به جایی رساند
مرا در شب هجر او کیست بر سر
به جز دیده یاری که آبی چکاند
دلا صورت حال نادانی من
به نوعی ادا کن به پیشش که داند
کنون هر گناهی که آید ز اشکم
خیالی یکایک به رو می‌نشاند
دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)
این شعر بیانگر احساس عمیق غم و تنهایی شاعر است. او به اشک‌هایش اشاره می‌کند که در نبود معشوق به کمکش می‌آیند و به نوعی پیامش را به او می‌رسانند. شاعر از عدم توانایی در ارتباط با دیگران و یاری نداشتن در زمان هجران می‌گوید و تنها چشم‌ها و اشک‌هایش را برای ابراز احساساتش دارد. او بر این باور است که هر گناهی که بر او می‌آید، در واقع نشانه‌ای از عشق و دلتنگی‌اش است.