غزلیات — دیوان اشعار خیالی بخارایی

Name: غزلیات — دیوان اشعار خیالی بخارایی
Author: خیالی بخارایی

خیالی بخارایی / دیوان اشعار

فهرست شعرها

شمارهٔ ۱ — ای بی‌خبر از محنت و شاد از الم ما
شمارهٔ ۵ — تا به کی باشد چو نی با ناله دمسازی مرا
شمارهٔ ۲ — با رخت صورت چین چند کند دعوی را
شمارهٔ ۳ — با من ای مردمک دیده نظر نیست تو را
شمارهٔ ۶ — تا دو چشم سیهت غارتِ جان کرد مرا
شمارهٔ ۷ — چون نی اگر چه عمری خوش می نواخت ما را
شمارهٔ ۴ - استقبال از امیرخسرو دهلوی — بیش از این مپسند در زاری منِ درویش را
شمارهٔ ۱۳ — گیسو برید و شد فزون مهرش منِ گمراه را
شمارهٔ ۱۲ — گهی که عشق به خود راه می‌نمود مرا
شمارهٔ ۱۱ — گر ز می رنگ نبودی گل سیرابش را
شمارهٔ ۱۴ — ناصح چه کار دارد در عشقِ یار با ما
شمارهٔ ۱۵ — هر خبر کز سرکشی گوید صبا
شمارهٔ ۸ — خطت چون از سواد شب رقم زد صفحهٔ مه را
شمارهٔ ۹ — زهی راست از تو همه کار ما
شمارهٔ ۱۰ — طیلسانت چو کژ افتاد ببستی او را
شمارهٔ ۱۷ - استقبال از کمال خجندی — ما به چشمت عشق می‌بازیم و او در عین خواب
شمارهٔ ۱۸ — آنچه بی‌روی توام گریه به روی آورده‌ست
شمارهٔ ۱۹ — آن روز مه این نور سعادت به جبین داشت
شمارهٔ ۲۰ — آن معلم که لبت را روش جان آموخت
شمارهٔ ۲۱ — آنها که بی تو در دل و جان سقیم ماست
شمارهٔ ۱۶ — عشق می‌گفت از کَرَم‌های حبیب
شمارهٔ ۲۳ — آیت حسن را که نام وفاست
شمارهٔ ۲۲ — آه کز سعی رقیبان یار ترک من گرفت
شمارهٔ ۲۵ — ار شیخ صومعه ست وگر رندِ دیرِ توست
شمارهٔ ۲۷ — از زروه‌های باغِ خطش یاسمن یکی‌ست
شمارهٔ ۲۴ — آن پری چهره که در پردهٔ جان مستور است
شمارهٔ ۲۸ — از سبزهٔ خطّت ورق گل رقمی یافت
شمارهٔ ۳۱ — اگر دیده در مهر و مه ناظر است
شمارهٔ ۲۶ — از بلای عشق تو تنها دل ما ریش نیست
شمارهٔ ۲۹ - استقبال از کمال خجندی — افسوس که صورت تُتق چهرهٔ معنی ست
شمارهٔ ۳۰ — افسوس که جز ناله مرا همنفسی نیست
شمارهٔ ۳۲ — اگر گویی که حسن از رویِ من خاست
شمارهٔ ۳۳ — ای که همه کار ما راست به تدبیر توست
شمارهٔ ۳۴ — باد بر زلف تو بگذشت که عنبر بوی است
شمارهٔ ۳۵ — با رخ خوبت که وَرد بوستان خرّمی ست
شمارهٔ ۳۶ — باز آی که خلوتگه جانم حرم توست
شمارهٔ ۳۷ — با سگت یاری مرا کارِ خود است
شمارهٔ ۳۹ — به اهل درد غمت هرچه می کند غم نیست
شمارهٔ ۳۸ — با شمع چو گفتم که نشان غم دل چیست
شمارهٔ ۴۲ — بی‌رخ آن مه که شام زلف را در هم شکست
شمارهٔ ۴۶ — تا دل از سیر و سلوک رهش آگاهی یافت
شمارهٔ ۴۴ - استقبال از امیرخسرو دهلوی — تا به خون ریزی غمت خنجر گرفت
شمارهٔ ۴۳ — پیشِ رخِ تو قصّهٔ یوسف حکایت است
شمارهٔ ۴۵ — تا در این بادیه توفیق ازل همره ماست
شمارهٔ ۴۱ — بیا که بی خبران را خبر ز روی نکو نیست
شمارهٔ ۴۰ — به قتل خسته دلان غمزهٔ تو قانع نیست
شمارهٔ ۴۷ — تا دل از شوق گل رویت ره صحرا گرفت
شمارهٔ ۵۲ — چمن را تا نسیمت در دماغ است
شمارهٔ ۵۳ — خشنود بودن از غمِ عشق تو کار ماست
شمارهٔ ۵۴ — دلا بنیاد جان را محکمی نیست
شمارهٔ ۵۵ — دلا طریقهٔ عشّاق خود پرستی نیست
شمارهٔ ۴۹ — تا سر زلف تو در دست صبا افتاده ست
شمارهٔ ۴۸ — تا ز سودا زدگان عشق خریداری یافت
شمارهٔ ۵۱ — تا سنبل زلفت خبر از گلشن جان گفت
شمارهٔ ۵۰ — تا سرو مرا عارض چون یاسمنی هست
شمارهٔ ۵۷ — دلم را مقام عبادت درِ اوست
شمارهٔ ۶۰ — دل وصل تو می خواهد و دلخواست همین است
شمارهٔ ۶۱ — دلی که صرف تو شد نقد عشق قیمت اوست
شمارهٔ ۶۲ — رنجور عشق را سر ناز طبیب نیست
شمارهٔ ۵۹ — دل ناگرفته خال تو در زلف جا گرفت
شمارهٔ ۶۳ — ز بس که عشق تو شوری به شهر و کو انداخت
شمارهٔ ۵۶ — دل به زاری دامن زلف جفا کارش گرفت
شمارهٔ ۵۸ - استقبال از کمال خجندی — دلم از دردِ فراق تو قوی افگار است
شمارهٔ ۷۱ - استقبال از کاتبی ترشیزی — کجا روم که مرا جز درت پناهی نیست
شمارهٔ ۷۰ — کدامین رسم و آیینی که در رندان مفرّد نیست
شمارهٔ ۶۴ — زلف تو را که شامِ پریشانی من است
شمارهٔ ۶۷ — سرو تا بندهٔ بالای تو شد آزاد است
شمارهٔ ۶۶ — سروِ بالای تو را شیوه بلا انگیزی ست
شمارهٔ ۶۸ — سنبل باغ رخت غالیه بو افتاده ست
شمارهٔ ۶۹ — شمع رویت را چراغ آسمان پروانه‌ای‌ست
شمارهٔ ۶۵ - استقبال از بساطی سمرقندی — سروِ بالای تو در عالم خوبی علم است
شمارهٔ ۷۴ - استقبال از شمس مغربی — گرچه اشک منِ غمدیده سراسر گهر است
شمارهٔ ۷۷ — گرچه طریق وفا قدیم است
شمارهٔ ۷۶ — گرچه شمار عاشق زنّار زلف یار است
شمارهٔ ۷۵ — گرچه تو حقیری و گناه تو عظیم است
شمارهٔ ۷۹ — گریهٔ خون سرِ ره بر منِ درویش گرفت
شمارهٔ ۷۳ - استقبال از بساطی سمرقندی — گرچه ابر زندگی جان بخش و صافی مشرب است
شمارهٔ ۷۲ - استقبال از همام تبریزی — که می‌داند میِ شوق از چه جام است
شمارهٔ ۷۸ — گرچه ماه نو به شوخی بی نظیر عالم است
شمارهٔ ۸۷ — هر آن حدیث که در دعویِ محبّت توست
شمارهٔ ۸۵ - استقبال از کمال خجندی — نرگس خیال چشم تو در خواب ناز یافت
شمارهٔ ۸۱ — لاله را همچو بتان عارض دلجویی نیست
شمارهٔ ۸۰ — گنجی ست عشق یار که عالم خراب اوست
شمارهٔ ۸۲ — مرا از دل خبر جز بی دلی نیست
شمارهٔ ۸۳ — مرا که تحفهٔ جان در بدن هدایت توست
شمارهٔ ۸۴ — نالهٔ دلسوز نی شرح غمی بیش نیست
شمارهٔ ۸۶ — نقدی ست دل که سکّهٔ محنت به نام اوست
شمارهٔ ۹۰ — هر دل که به عشق مبتلا نیست
شمارهٔ ۹۱ - استقبال از سنایی — هرکسی گوید که درد عشق را تدبیر چیست
شمارهٔ ۹۳ - استقبال از امیرخسرو دهلوی — یار جز در پیِ آزار دل ریش نرفت
شمارهٔ ۹۵ — آن شاخ گل خرامان در باغ چون برآید
شمارهٔ ۹۴ — آزاد بنده‌ای که قبول دلی شود
شمارهٔ ۹۲ - استقبال از شمس مغربی — هرکه از دیدار جانان همچو من مهجور نیست
شمارهٔ ۸۹ — هر دُر اشکی که آمد چشم گریان را به دست
شمارهٔ ۸۸ — هر خسته خاطری که چو نی چشم باز نیست
شمارهٔ ۹۹ — آه که نیش غمت خاطر من ریش کرد
شمارهٔ ۹۸ — آنها که ز آیینهٔ دل زنگ زدودند
شمارهٔ ۱۰۰ - استقبال از عارفی هروی — از آتش دل هر کس در سینه غمی دارد
شمارهٔ ۹۷ — آن دم ایاز خاص به مقصود می‌رسد
شمارهٔ ۱۰۱ — از مخزن دل دیده هر آن دُر که بر آورد
شمارهٔ ۹۶ — آن گوهر حسنی که بدان فخر توان کرد
شمارهٔ ۱۰۲ — اشکم به جست‌وجوی او بر خاک آن در می‌رود
شمارهٔ ۱۰۳ — افسوس که ره بینان یک یک ز نظر رفتند
شمارهٔ ۱۰۷ — اوّل استادی که عشق و حسن را تقسیم کرد
شمارهٔ ۱۰۸ — اهل دل در طلبت صاحب تدبیر شدند
شمارهٔ ۱۱۱ - استقبال از کمال خجندی — ای آنکه به جور از تو تبرّا نتوان کرد
شمارهٔ ۱۱۰ - استقبال از کمال خجندی — ای لبت کام دل بی‌سروسامانی چند
شمارهٔ ۱۰۹ — ای دل از باطن آن فرقه که صاحب قدمند
شمارهٔ ۱۰۶ — اگر معارضه حُسن تو را به حور افتد
شمارهٔ ۱۰۴ — اگرچه دل نصیب از چشم شوخت مکر و فن دارد
شمارهٔ ۱۰۵ — اگر چه صاحب معنی همه هنر باشد
شمارهٔ ۱۱۶ - استقبال از شمس مغربی — باز از قدم گل چمن پیر جوان شد
شمارهٔ ۱۱۹ — باز بیرون شدی و نوبت حیرانی شد
شمارهٔ ۱۱۵ — باد اگر یاد سرو ما نکند
شمارهٔ ۱۱۷ — باز این دل خود کام به فرمان کسی شد
شمارهٔ ۱۱۸ — باز بالا بنمودی و بلا خواهد شد
شمارهٔ ۱۱۳ — باد از هوای کوی تو پیغام می‌دهد
شمارهٔ ۱۱۲ — با آفتاب رویت چون مه نمی برآید
شمارهٔ ۱۱۴ — باز آواز نی و فریاد درد انگیز عود
شمارهٔ ۱۲۱ — باشد که ز رخسار ترا پرده برافتد
شمارهٔ ۱۲۲ — با غمت هرچند کار درد ما مشکل شود
شمارهٔ ۱۲۳ — به بازی حلقهٔ زلف تو دل برد از من و خم زد
شمارهٔ ۱۲۵ — تابِ خطت قرار ز بخت سیاه برد
شمارهٔ ۱۲۴ — به جهان لطیف طبعی که ز خود ملال دارد
شمارهٔ ۱۲۶ — تابِ رویت رونق خورشید عالم‌تاب برد
شمارهٔ ۱۲۷ — تا بر بیاض رویت خطّ سیه برآمد
شمارهٔ ۱۲۰ — باز ره‌بینان نشان از قرب منزل می‌دهند
شمارهٔ ۱۲۹ — تا به رحمت خوان قسمت را مزیّن کرده‌اند
شمارهٔ ۱۲۸ — تاب رویت به فروغ مه تابان ماند
شمارهٔ ۱۳۰ — تا بنفشه برد بویی از خطت در تاب شد
شمارهٔ ۱۳۲ — تا به کی چشم تو جز غارت دین‌ها نکند
شمارهٔ ۱۳۵ — تا جان ز وفای دهن تنگ تو دم زد
شمارهٔ ۱۳۴ — تا به معنی اهل صورت دم ز آب و گل زدند
شمارهٔ ۱۳۱ — تا به سودای تو دل را عشق و همّت یار شد
شمارهٔ ۱۳۳ — تا به کی نقد دلم صرف غم هجران شود
شمارهٔ ۱۳۸ — تا خطت خود را به سودای خطا خواهد کشید
شمارهٔ ۱۳۷ — تا خرد خیمه سوی عالم جسمانی زد
شمارهٔ ۱۴۲ — تا ز خاک قَدَمَت باد خبر می‌آرد
شمارهٔ ۱۴۱ — تا راهروان در حرم دل نرسیدند
شمارهٔ ۱۴۳ — تا ز عشق اهل نظر آیینه‌ای برساختند
شمارهٔ ۱۳۹ — تا دل به وصف آن دهن عرض تکلّم می‌کند
شمارهٔ ۱۳۶ — تا جفایی نکشد دل به وفایی نرسد
شمارهٔ ۱۴۰ — تا دلم شیوهٔ آن زلف دوتا می‌داند
شمارهٔ ۱۴۷ — تا کافر چشمت ز مژه عزم سپه کرد
شمارهٔ ۱۴۶ — تا ز نسیم رحتمش رایحه‌ای به ما رسد
شمارهٔ ۱۴۸ — تا گرد عارض تو خط سبز بردمید
شمارهٔ ۱۴۹ — تا گلشن از طراوت روی تو یاد داد
شمارهٔ ۱۵۰ — تا نخست از طرف عشق تو فرمان نرسید
شمارهٔ ۱۴۴ — تا زلف تو دلم را پا بستهٔ بلا کرد
شمارهٔ ۱۵۱ — تا نشد زلفت پریشان وقت ما بر هم نزد
شمارهٔ ۱۴۵ — تا زلف رهزن تو ز عنبر کمند کرد
شمارهٔ ۱۵۴ — چشمت آزار ما چه می‌خواهد
شمارهٔ ۱۵۳ — تو را به جز سخن اندر دهن نمی‌گنجد
شمارهٔ ۱۵۵ — چشمت که به جز فتنه‌گری کار ندارد
شمارهٔ ۱۵۶ — چنین که چشم تو پروای دادخواه ندارد
شمارهٔ ۱۵۸ — چو سرو هر که در این بوستان هوای تو کرد
شمارهٔ ۱۵۷ - استقبال از حافظ — چو زلف بی قرارش قصد جان کرد
شمارهٔ ۱۵۹ — چو عطّار صبا در چین زلفت مشک می‌بیزد
شمارهٔ ۱۵۲ — ترک چشمت بی‌سپاه حُسن خنجر می‌زند
شمارهٔ ۱۶۰ — چون نه شادیّ و نه محنت به کسی می‌ماند
شمارهٔ ۱۶۲ — خدا بتان جفا کیش را وفا بخشد
شمارهٔ ۱۶۱ — چو نام مستیِ نرگس به بزم باغ برآمد
شمارهٔ ۱۶۳ — خطت را تا به خون ریزی نشان شد
شمارهٔ ۱۶۵ — خیال روی تو از سر به در نخواهم کرد
شمارهٔ ۱۶۴ — خطت صحیفهٔ مه را نقاب مشگین کرد
شمارهٔ ۱۶۶ — خیز که پیر مغان میکده را درگشاد
شمارهٔ ۱۶۷ — در ازل مهر تو با جان رقم غم می‌زد
شمارهٔ ۱۷۵ — دل به یاد لب لعلت سخن از نوش نکرد
شمارهٔ ۱۷۲ — دل جز به غمت خاطر خوشنود ندارد
شمارهٔ ۱۶۸ — در ازل قطرهٔ خونی که ز آب و گِل شد
شمارهٔ ۱۷۴ — دل نه جز غصّه محرمی دارد
شمارهٔ ۱۷۳ - استقبال از حافظ — دل به رویت هوس صحبت جانی دارد
شمارهٔ ۱۶۹ — در چمن سبزهٔ سیراب به هرجا که رسید
شمارهٔ ۱۷۰ — در چمن دوش به گل بلبل دشوار پسند
شمارهٔ ۱۷۱ - استقبال از حافظ — دلم جز داغ نومیدی ز جان حاصل همین دارد
شمارهٔ ۱۷۶ — دلم جز با غمت خرّم نباشد
شمارهٔ ۱۸۳ — روی تو طعنه بر گُل سیراب می‌زند
شمارهٔ ۱۷۸ — دل جفای خطت از دور قمر می‌داند
شمارهٔ ۱۷۷ — دلِ شکسته چو در آرزوی لعل تو خون شد
شمارهٔ ۱۷۹ — دلم از زلف تو پا بستهٔ سودا آمد
شمارهٔ ۱۸۲ — راستی را شیوه‌ای کآن سرو قامت می‌کند
شمارهٔ ۱۸۱ — دوش می گفتم که ماه این دلفروزی از که دید
شمارهٔ ۱۸۰ — دل در آن زلف شد و روی دل افروز ندید
شمارهٔ ۱۸۷ — سرشک تا به کی از چشم آن و این افتد
شمارهٔ ۱۸۵ — ز غمزه چشم تو چون تیر در کمان آورد
شمارهٔ ۱۸۶ — سپاه عشق از آن لحظه خیمه بالا زد
شمارهٔ ۱۸۹ - استقبال از کمال خجندی — سرو هرگز در چمن کاری چنین زیبا نکرد
شمارهٔ ۱۹۰ — سروِ قدّت طرف باغ چو پا می‌ماند
شمارهٔ ۱۸۴ — ز بهر غارت جان عشق لشکر اندازد
شمارهٔ ۱۹۱ — سریر فقر که با هیچ پادشا ندهند
شمارهٔ ۱۸۸ — سرکشید از کبر ابلیس و چنین مهجور شد
شمارهٔ ۱۹۵ — ز بس کز گریه چشم من به خونِ ناب می‌سازد
شمارهٔ ۱۹۷ — طالب دردِ عشق تو فکر دوا نمی‌کند
شمارهٔ ۱۹۹ — عاقبت حسرتِ لعل تو دلم را خون کرد
شمارهٔ ۱۹۸ — طوطیِ عقلم که دعویّ تکلّم می‌کند
شمارهٔ ۱۹۶ — صبا به تحفه نسیمی که دلگشای آرد
شمارهٔ ۱۹۲ — سزد که زلف تو آن رخ پی نظاره نماید
شمارهٔ ۱۹۳ — شبی کآن ماه با ما خوش برآید
شمارهٔ ۱۹۴ — صاحب روی نکو منصب دولت دارد
شمارهٔ ۲۰۵ — کسی که نسبت قدّت به سرو ناز کند
شمارهٔ ۲۰۶ — کسی چون گل دهن پرخنده دارد
شمارهٔ ۲۰۰ — غم نیست اگر زلفت با فتنه سری دارد
شمارهٔ ۲۰۱ — کس نیست که کار ما برآرد
شمارهٔ ۲۰۷ — کسی کاو به جانان وصالی ندارد
شمارهٔ ۲۰۴ — کسی کآشفتهٔ سودای آن زنجیر مو آمد
شمارهٔ ۲۰۲ — کسی چو نیست که پیش تو عذر ما خواهد
شمارهٔ ۲۰۳ - استقبال از کمال خجندی — کسی را که رویت هوس می‌کند
شمارهٔ ۲۱۵ — گرچه هردم سیل اشک ما به دریا می‌رود
شمارهٔ ۲۱۰ — کمند زلف توام پای بند سودا کرد
شمارهٔ ۲۱۲ — گر ای اشک دیده به خویشت بخواند
شمارهٔ ۲۰۹ — کسی کز خوان قسمت مفلسان را جام می‌بخشد
شمارهٔ ۲۱۴ — گر تیغ زند یار نخواهیم حذر کرد
شمارهٔ ۲۱۳ - استقبال از کمال خجندی — گر بعد اجل دردِ تو با خویش توان برد
شمارهٔ ۲۱۱ - استقبال از کمال خجندی — کنون چو در طلبش اشک رو به ره دارد
شمارهٔ ۲۰۸ — کسی که سلسلهٔ زلف مشکبو دارد
شمارهٔ ۲۱۶ — گرچه دل بهره ز کیش تو خدنگی دارد
شمارهٔ ۲۱۷ — گرچه شب غم ساختم چون شمع من با سوز خود
شمارهٔ ۲۱۸ — گر ز بالای تو هر ساعت بلا باید کشید
شمارهٔ ۲۲۰ — گر قدح با لب میگون تو لافی دارد
شمارهٔ ۲۱۹ - استقبال از کمال خجندی — گر شبی ماه رخت پرده ز رو برگیرد
شمارهٔ ۲۲۱ — گر نه با من سر زلفت به جفا پیدا شد
شمارهٔ ۲۲۲ — گر ندیدی کز سرای دیده‌ام خون می‌چکد
شمارهٔ ۲۲۳ — گر همچو نی دم می‌زنم از سوز دل خون می‌رود
شمارهٔ ۲۲۵ — گهی به پای تو جانم سرِ نیاز کشید
شمارهٔ ۲۲۷ — گهی چشمت به نیش غم دلم را ریش می‌دارد
شمارهٔ ۲۲۴ — گل جامه دران بار دگر سر به در آورد
شمارهٔ ۲۲۸ — گهی که باغ ز فصل بهار یاد دهد
شمارهٔ ۲۳۰ — گهی که آیت حسن تو را بیان کردند
شمارهٔ ۲۳۱ — لبت جان‌بخش و دلجو می‌نماید
شمارهٔ ۲۲۹ — گهی کز خوان قسمت مفلسان را کام می‌بخشند
شمارهٔ ۲۲۶ — گوهر اشکم که راز دل هویدا می‌کند
شمارهٔ ۲۳۶ — مرا دوش از آن لب بسی رنگ بود
شمارهٔ ۲۳۵ — مرا تا سوز دل هر شب بلای تن نخواهد شد
شمارهٔ ۲۳۷ — مرا که دوش زِیادت زیاده دردی بود
شمارهٔ ۲۳۸ — مرا می سوزد آن بدخو که کار خودنکو سازد
شمارهٔ ۲۳۹ — مرا یاد آن روی دیوانه کرد
شمارهٔ ۲۳۳ — ماه رخسارِ تو دید و عاشقی بنیاد کرد
شمارهٔ ۲۳۴ — مرا بی‌تو راحت الم می‌نماید
شمارهٔ ۲۳۲ — ما را ز سر خیال تو بیرون نمی‌شود
شمارهٔ ۲۴۲ — ناز مه جز به همین نیست که نوری دارد
شمارهٔ ۲۴۴ — واقف از جام می لعل تو مدهوشانند
شمارهٔ ۲۴۵ — هر جفایی که کند روی تو نیکو باشد
شمارهٔ ۲۴۳ — نکردم جز به زلف یار پیوند
شمارهٔ ۲۴۶ — هر خطایی که سزاوار عتابی باشد
شمارهٔ ۲۴۱ - استقبال از بساطی سمرقندی — میر مجلس که چو لب بادهٔ روشن دارد
شمارهٔ ۲۴۰ — مسافران که در این ره به کاروان رفتند
شمارهٔ ۲۴۷ — هردم از جانب او تیغ بلا می‌آید
شمارهٔ ۲۵۱ — هرکجا خطّ تو عرض نافهٔ چینی کند
شمارهٔ ۲۵۵ — هندوی زلف تو زآن حال مشوّش دارد
شمارهٔ ۲۵۲ — هرکه زاین وادی به کوی بخت و دولت می‌رسد
شمارهٔ ۲۵۳ — هرکه سر در قدمِ مردم مقبل ننهاد
شمارهٔ ۲۵۴ — هرگز به جهان چیزی جز یار نمی‌ماند
شمارهٔ ۲۴۸ — هردم از غیبم به گوش دل ندایی می‌رسد
شمارهٔ ۲۴۹ — هردم به صورتی یار دیدار می‌نماید
شمارهٔ ۲۵۰ — هرشبی زلفش مرا در بند سودا می‌کشد
شمارهٔ ۲۶۰ — از گوهر اشک ار نشود دیده توانگر
شمارهٔ ۲۶۳ — گر به رویت کنند نسبت حور
شمارهٔ ۲۶۱ - استقبال از حافظ — چه بود افسانهٔ منصور با یار
شمارهٔ ۲۵۶ — یارب کدام دل که ز سوز تو دم نزد
شمارهٔ ۲۵۷ — یار درد بی دلان را دید و تدبیری نکرد
شمارهٔ ۲۵۸ - استقبال از کمال خجندی — یار در کار دلم کوشش بسیاری کرد
شمارهٔ ۲۶۲ — دلا غم یار ما شد دل به جا دار
شمارهٔ ۲۵۹ — از چشم ما چو می طلبد لعل او گهر
شمارهٔ ۲۶۷ — آن دل که به فن برد ز من غمزهٔ مستش
شمارهٔ ۲۶۸ — آنکه رحمی نیست بر حال منش
شمارهٔ ۲۶۵ — ما را ز روزگار غمِ روزگار بس
شمارهٔ ۲۶۶ — آب شد پیش لبت قند چو تر کردیمش
شمارهٔ ۲۷۰ — اگر در بند سودا نیست با من زلف مشکینش
شمارهٔ ۲۶۹ — اشکِ چشم من که جان نقد روان می‌خواندش
شمارهٔ ۲۷۱ — تا در دلت غمی بوَد از دلپذیر خویش
شمارهٔ ۲۶۴ — عمری دویده ایم به دنبالِ اهل راز
شمارهٔ ۲۷۵ — دلا به دست هوس تار زلف یار مکش
شمارهٔ ۲۷۶ — کجاست ساغر می تا به گردش آرندش
شمارهٔ ۲۷۹ — گر ترحّم نکند طرّهٔ بی آرامش
شمارهٔ ۲۷۲ — چه کرد سرو به قدّت که بر کشیدندش
شمارهٔ ۲۷۷ — دل چو گشت از جام معنی جرعه نوش
شمارهٔ ۲۷۸ — روزگاری ست که از غایت نادانی خویش
شمارهٔ ۲۷۳ — چون طلب کردیم فیضی از سحاب رحمتش
شمارهٔ ۲۷۴ — در عشق از آن خوشدلم از چشم ترِ خویش
شمارهٔ ۲۸۳ — هر نقد دل کآن غمزهٔ پر حیله می آرد به کف
شمارهٔ ۲۸۴ — گر بیابد شرف خدمت آن حور ملک
شمارهٔ ۲۸۰ — ما را به درِ دوست گشاد از هوس خویش
شمارهٔ ۲۸۶ — آه کز زلفت اسیر بند زنّار آمدم
شمارهٔ ۲۸۷ — از آن ز دیده و دل اشک و آه می‌خواهم
شمارهٔ ۲۸۱ — ما را همین زبانی ست آن نیز در دعایش
شمارهٔ ۲۸۲ — یار اگر بد کند ای دل نتوان گفت بدش
شمارهٔ ۲۸۵ - استقبال از کمال خجندی — شمع می‌گفت به پروانه شبی در منزل
شمارهٔ ۲۹۲ — دل خون شد و زاین راه به جایی نرسیدیم
شمارهٔ ۲۹۱ — خیزید تا ز خاک درش درد سر بریم
شمارهٔ ۲۹۴ — زهی تیره از زلف تو روز، شام
شمارهٔ ۲۹۵ — سرشک جانب خاک در تو بست احرام
شمارهٔ ۲۸۸ — ای ز چشمت چشم نرگس نسخه‌ای امّا سقیم
شمارهٔ ۲۸۹ — تا به روی از دیده اشک لاله‌گون می‌آیدم
شمارهٔ ۲۹۰ — تا خاک راه همت اهل صفا شدم
شمارهٔ ۲۹۳ — دل گم شد و جز بر دهنش نیست گمانم
شمارهٔ ۲۹۸ — گهی که جانب آن زلف خم به خم بینیم
شمارهٔ ۳۰۰ — ما به فکر دهنت ذوق شکر یافته‌ایم
شمارهٔ ۳۰۲ — ما در خیال زلف تو شبگیر می کنیم
شمارهٔ ۲۹۹ — ما به اوّل ستم زلف تو را خوش کردیم
شمارهٔ ۳۰۱ — مابه وجهی صفت روی تو با مه کردیم
شمارهٔ ۲۹۷ — گرچه روزی چند دور از کعبهٔ روی توام
شمارهٔ ۳۰۳ — ما دل به تو دادیم و کمِ خویش گرفتیم
شمارهٔ ۲۹۶ — گرچه از جا شد دل و بر جان بلا می‌آیدم
شمارهٔ ۳۱۱ — ای رفیقان به شب هجر چو از آتش من
شمارهٔ ۳۰۶ — مرا که بر سر کویت سگ وفا دارم
شمارهٔ ۳۰۴ — ما ز تقصیر عبادت چون پشیمان آمدیم
شمارهٔ ۳۰۵ — ما که هرشب همچو شمع از تاب و تب در آتشیم
شمارهٔ ۳۰۷ — مرا مکش که تو را خاک رهگذار شدم
شمارهٔ ۳۰۹ - استقبال از شمس مغربی — من که از دیدهٔ معنی به رخت می‌نگرم
شمارهٔ ۳۱۰ - استقبال از امیرخسرو دهلوی — آخر ای جان لب شیرین تو را جان گفتن
شمارهٔ ۳۰۸ - استقبال از حافظ — من که با لعل تو فارغ ز می رنگینم
شمارهٔ ۳۱۳ — با آنکه بر مزارم نگذشت قاتل من
شمارهٔ ۳۱۶ — تا رندی و نیاز نشد رسم و راه من
شمارهٔ ۳۱۷ — تا می فشاند سوز دل خون از کباب خویشتن
شمارهٔ ۳۱۸ — گر تو را میلی ست بر قتل زبون خویشتن
شمارهٔ ۳۱۴ — به غیر چشمهٔ حیوان کرا رسد گفتن
شمارهٔ ۳۱۹ — گرچه اسرار نهانی می شود معلوم من
شمارهٔ ۳۱۵ — تا دست دهد روی چو خورشید تو دیدن
شمارهٔ ۳۱۲ — ای مهر تو انیس دل ناتوان من
شمارهٔ ۳۲۲ — ای به حُسن آفتاب چاکر تو
شمارهٔ ۳۲۱ — من که باشم که بود لایق تو خدمت من
شمارهٔ ۳۲۵ — تا قدح هردم چرا بوسد لب میگون او
شمارهٔ ۳۲۰ — گر شود بر خاک کویت فرصت سر باختن
شمارهٔ ۳۲۷ — دلیر آن است که در دیده بود منزل او
شمارهٔ ۳۲۶ — خیز ای ندیم خاصّ درِ پادشاه شو
شمارهٔ ۳۲۴ - استقبال از کمال خجندی — تا چمن دم زد ز لطف عارض رعنای او
شمارهٔ ۳۲۳ — به هوا و هوس نکهت پیراهن تو
شمارهٔ ۳۳۰ — کسی که خاک درِ دوست نیست افسر او
شمارهٔ ۳۳۲ — لطفی که می کند به محبّان عذار او
شمارهٔ ۳۲۸ — صوفی ما جام باشد باده تا باشد در او
شمارهٔ ۳۳۳ — من آن نیَم که گذارم ز دست دامن تو
شمارهٔ ۳۳۵ — کنایت ها به آب خضر گفته
شمارهٔ ۳۲۹ — کسی که پیرویِ عشق نیست عادت او
شمارهٔ ۳۳۴ - استقبال از خواجوی کرمانی — ای تیرِ غمت را دل عشّاق نشانه
شمارهٔ ۳۳۱ — لاله کز گل می‌برد دل چهرهٔ رعنای او
شمارهٔ ۳۳۶ — گهی دل می‌خورد خونم گه از راه جفا دیده
شمارهٔ ۳۳۸ - استقبال از امیرخسرو دهلوی — همه شب در غم آن ماه پاره
شمارهٔ ۳۳۹ — از این شکسته دو روزی اگر جدا باشی
شمارهٔ ۳۴۱ — ای اشک مرا از سر کویش خبری گوی
شمارهٔ ۳۴۳ - استقبال از کمال خجندی — ای به بوی تو صبا شیفتهٔ هر چمنی
شمارهٔ ۳۳۷ — نامهٔ طاعت و عصیان چه سفید و چه سیاه
شمارهٔ ۳۴۰ — اگرچه مشک را باشد به هر سویی خریداری
شمارهٔ ۳۴۲ — ای اشک چو در راه طلب گرم دویدی
شمارهٔ ۳۴۷ — ای دل به طریقی سوی زلفش اگر افتی
شمارهٔ ۳۴۵ — ای دل آن دم شرف صحبت دلبر یابی
شمارهٔ ۳۴۸ — ای دل سر تسلیم بنه بر کف پایی
شمارهٔ ۳۴۴ — ای پارسا که دایم رو در نماز داری
شمارهٔ ۳۵۰ — ای که در عالم خوبی به لطافت علمی
شمارهٔ ۳۴۶ — ای دل از خویش گذر تا که به جایی برسی
شمارهٔ ۳۴۹ — ای که بر صفحهٔ مه خطّ غباری داری
شمارهٔ ۳۵۱ — ای گذشته قدت از سرو به خوش رفتاری
شمارهٔ ۳۵۵ — تا دلم را به غم هجر درانداخته‌ای
شمارهٔ ۳۵۶ — تا کی ای شوخ به هر بی‌خبری می‌سازی
شمارهٔ ۳۵۷ — تا همچو غنچه خندان از خود به در نیایی
شمارهٔ ۳۵۸ — تو ای مه گرچه شوخ و بیوفایی
شمارهٔ ۳۵۹ — چند ای سرشکِ خون دم از پاکیِّ گوهر می‌زنی
شمارهٔ ۳۵۳ — بدین شوخی که تو بنیاد داری
شمارهٔ ۳۵۴ — تا در قدم اهل دلی خاک نگردی
شمارهٔ ۳۵۲ — ای گل از روی تو آموخته خندان رویی
شمارهٔ ۳۶۰ — چه طرفه طرفه تو نقشی چه بوالعجب نوری
شمارهٔ ۳۶۲ — دلا تا محنتی بر خود نبینی
شمارهٔ ۳۶۳ — دلا چو روی به اقبال مقبلی داری
شمارهٔ ۳۶۱ — خیز ای مست و سلامی به رخ ساقی گوی
شمارهٔ ۳۶۴ — دلا ز لذت مستی گهی خبر یابی
شمارهٔ ۳۶۷ — گر ای دل بر طریق عذرخواهی
شمارهٔ ۳۶۶ — کجا باشد چو می روشن ضمیری
شمارهٔ ۳۶۵ — شد باز به دیدار سحر چشم جهانی
شمارهٔ ۳۷۵ - استقبال از همام تبریزی — منم و بادیهٔ عشق و دل آگاهی
شمارهٔ ۳۶۸ — گر تو ای شمع شبی هم نفس من باشی
شمارهٔ ۳۶۹ — گرچه بر اسب سلطنت شاهی و شاهزاده‌ای
شمارهٔ ۳۷۰ — ما نداریم به غیر از جگرِ افگاری
شمارهٔ ۳۷۱ — مرا ای مه اگر دیوانه گفتی
شمارهٔ ۳۷۳ — مشکل عشق تو بسیار است و ما را دل یکی
شمارهٔ ۳۷۲ — مرا در بزم رندان جرعه نوشی
شمارهٔ ۳۷۴ — مشاطّه سر زلف تو ببرید به بازی
شمارهٔ ۳۷۶ — نیست در عشق تو سوز من و شمع امروزی
شمارهٔ ۳۷۷ — وصل جمشید طلب تا که به جامی برسی