شمارهٔ ۲۹۵ خیالی بخارایی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

در این شعر، شاعر از عشق و اشتیاق خود به معشوق سخن می‌گوید. او به حالت زار و پریشانی دل خود اشاره می‌کند و با احرام بستنی که در خاک از عشق او نهاده، به حسرتی که از دوری و فراق دارد، اشاره می‌کند. قاصدی که پیام او را به جناب معشوق می‌رساند، سلامت و درستکاری‌اش را تأکید می‌کند. شاعر ناله‌های دل را به سوی درگاه معشوق می‌فرستد و به یاد کعبه، جایگاه مقدس، دل خود را می‌سوزاند. او به طمع و حسرت نسبت به لبان معشوق اشاره می‌کند و می‌گوید که غیر از خون جگر، هیچ طعمه‌ای برای دل سوخته‌اش حلال نیست. در نهایت، شاعر بر این باور است که بیان معانی به اندازه جذابیت کلام، خود مفهوم را منتقل می‌کند و نیازی به توضیح ندارد.