شمارهٔ ۱۰۱ کمال خجندی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

در این شعر، شاعر به عواطف عمیق خود در عشق و درد ناشی از آن اشاره می‌کند. او می‌گوید که عشق معشوقش، نه تنها روی او را Red می‌کند بلکه در تمام زندگی‌اش نفوذ دارد. هیچ‌کس در پناه این عشق نیست و او به شدت به احساساتش وابسته است. روز و شب او مانند شمعی سوزان است که در عشق سوخته، و او نسبت به معشوقش وفادار است. شاعر تأکید می‌کند که نباید از راه عشق منحرف شود و به غم و رنجی که از محبت به معشوق دارد، اشاره می‌کند. همچنین، او به این نکته اشاره دارد که صحبت از عشق با دیگران ممکن نیست و تنها خود عشق است که می‌تواند آن را درک کند.