شمارهٔ ۱۰۲۳ کمال خجندی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

در این شعر، شاعر از باران کهن و جنگ‌های پیش از آشتی صحبت می‌کند و از احساس خود در خلوتی و جدایی می‌گوید. او به معشوق می‌گوید که گمان کرده است، از درد جدایی زنده است، در حالی که او خود را نابود شده حس می‌کند. شاعر از محبت و لطف معشوقش یاد می‌کند و تشکر می‌کند که او را در رنج و درد تنها نگذاشته است. در نهایت، او به نتیجه می‌رسد که عشق و محبت معشوقش باعث بروز خوشبختی و کمال او شده است و از بذر محنتی که کاشته، برداشت کرده است.