شمارهٔ ۱۰۴۴ کمال خجندی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

این شعر به حسرت و دل‌تنگی شاعر برای محبوبش می‌پردازد. شاعر از درد دل و ناله‌هایش می‌گوید و احساس می‌کند که محبوبش او را رنجانده است. او از زیبایی محبوبش و تأثیر آن بر دعا و دعای خود یاد می‌کند و از ناامیدی و دوری او غمگین است. همچنین به توصیف‌هایی از علاقه و وابستگی خود به محبوبش اشاره می‌کند، از جمله تشبیه خود به پروانه‌ای که به دور شمع می‌گردد. شاعر در نهایت از شیرینی ارتباط با محبوب و احساس خوشایند ناشی از آن سخن می‌گوید، در حالی که تأکید بر زخم‌هایی دارد که عشق به او بر دلش زده است.