شمارهٔ ۱۰۵۲ کمال خجندی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

در این شعر، شاعر به معشوق خود می‌گوید که اگر او زلف خود را به فتنه و شوخی رها کند، سرهای عاشقان را زیر پا می‌گذارد. او از معشوق می‌خواهد که زیبایی‌هایش را نشان دهد و لبخند بزند. شاعر به شدت از دوری و جدایی رنج می‌برد و از معشوق می‌خواهد که به او وفا کند و به عاشقان جفا نکند. او به گریه و اندوه حاصل از این جدایی اشاره می‌کند و همچنین به تناقض‌های عشق و زیبایی‌های معشوق می‌پردازد و از او می‌خواهد تا به اشتباهاتی که در عشق می‌کند، توجه کند. در نهایت او به عشق و عواطف عمیق خود اشاره کرده و خواهان توجه و لبخند معشوق است.