شمارهٔ ۱۰۶۲ کمال خجندی
کمال خجندی / غزلیات / وزن: مفاعیلن مفاعیلن فعولن (هزج مسدس محذوف یا وزن دوبیتی)
من آن بهتر که باشم رند و عامی
که نیکو نیست عشق و نیکنامی
نوشتند از ازل بر سر چو جامم
کران لب باشدم بس تلخکامی
بدان ساعد بغین شد لاف سیمم
که آن از سادگی بودست و خامی
مه نو ز ابرویش خود را فزون دید
همین باشد نشان نا تمامی
کمال این پنج بیت آن پنج گنج است
که ماند از تو چوآنها از نظامی
دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)
این شعر به بیان تجربه‌های عاشقانه و انسانی شاعر می‌پردازد. شاعر اعتراف می‌کند که بهتر است مانند یک انسان عادی و بی‌توقف در عشق باشم تا اینکه در تلاش برای نیکو بودن و نامی نیک، خودم را به رنج بیندازم. او به تلخی و ناکامی‌های عاشقانه اشاره می‌کند و می‌گوید که همه چیز از ابتدا بر سر او نوشته شده است. او به سادگی و خامی در خود اشاره کرده و به نقص‌های انسانی می‌پردازد. در نهایت، شاعر به زیبایی و اهمیت کمال در زندگی اشاره می‌کند و این پنج بیت را به پنج گنج ارزشمند تشبیه می‌کند که از او به جا مانده است.