شمارهٔ ۱۲ کمال خجندی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

این شعر به توصیف حال و احساس عطش و جستجوی آب می‌پردازد. شاعر به تشنه‌گان در بیابان می‌گوید که به سمت دریا بیایند و آب را نزدیک خود ببیند. او از خداوند می‌خواهد که آب را به تشنه‌گان بدهد و به آن‌ها امید می‌دهد که با اشک‌های خود از عطش رهایی یابند. همچنین به تجسم چشم نوری اشاره می‌کند که می‌تواند آب را به حقیقت بیاورد. در نهایت، شاعر به جستجوی کمال و ریشه‌یابی در زندگی اشاره دارد و هشدار می‌دهد که اگر به دنبال حقیقت نروند، راهنمایی نخواهند یافت.