شمارهٔ ۱۴۱ کمال خجندی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

شعر درباره‌ی عشق و غم ناشی از آن صحبت می‌کند. شاعر می‌گوید که غم معشوق در دل‌ها در صدر نشسته و هیچ کس نمی‌تواند از محبتی که نسبت به او دارد، خسته شود. عشق و وابستگی به او، خاصیتی است که در زندگی وجود دارد و باعث می‌شود فرد نتواند از وصال او سخن بگوید. همچنین، زلف و زیبایی معشوق می‌تواند فتنه و بلایی برای دیگران باشد و تصویر او همچون خورشیدی که از جانب چین می‌تابد، در دل‌ها و ذهن‌ها جاودانه است. شاعر به این نکته اشاره می‌کند که حتی اگر یک رقیب برای عشق وجود داشته باشد، جوانی و خوشبختی تنها از آن کسی است که با معشوق در ارتباط است. در نهایت، شاعر به تأمل در شعر اشاره می‌کند و می‌گوید که خواندن آن، مانند سحری است که واقعیت‌های پنهان را نمایان می‌کند.