شمارهٔ ۱۷۰ کمال خجندی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

این شعر احساسات عمیق عاشقانه یک فرد را بیان می‌کند. شاعر به دوست خود می‌گوید که به خاطر عشق او تنها و بی‌کس شده و حتی اگر بی‌دین باشد، به او عشق می‌ورزد. او اشاره می‌کند که دوستش بارها تهدید به کشتن او کرده، ولی او هنوز به عشق خود ادامه می‌دهد. شاعر کنش دوستش را متناقض می‌داند و اصرار دارد که هیچکس را جز او نمی‌خواهد. البته با وجود سختی‌ها و دردهای ناشی از عشق، او به این روابط ادامه می‌دهد و به کارش به عنوان پروانه‌ای که به خاطر عشقش می‌سوزد، افتخار می‌کند. در نهایت، شاعر از ضعف خود و غم ناشی از عشق می‌گوید و از دوستش انتظار دارد که به حال او توجه کند.