شمارهٔ ۱۷۶ کمال خجندی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

این شعر درباره عشق و جذابیت معشوقی است که دل‌ها را می‌دزدد و زیبایی‌هایش سبب حیرت و شگفتی می‌شود. شاعر به زلف‌های معشوق اشاره می‌کند که مانند دزدی دل‌های عاشقان است و می‌پرسد آیا آویزان کردن آن‌ها از گردن رواست. همچنین به خال روی لب و دو رخ زیبا اشاره می‌کند که اگر چه غباری روی آن‌ها وجود دارد، اما زیبایی‌شان بی‌نظیر است. شاعر از احساس جدایی و فاصله احساسی خود رنج می‌برد و به صوفیانی اشاره می‌کند که به دور معشوق می‌گردند و از عشق او سرمست هستند. در نهایت، شاعر از محبوب خود می‌خواهد که در مورد دل او بگوید و از او می‌پرسد که کجا رفته است. این شعر به احساس عمیق عشق و انتظار شاعری از معشوق پرداخته است.