شمارهٔ ۱۸۸ کمال خجندی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

این شعر درباره‌ی عشق و دلبستگی عمیق به یک معشوق است. شاعر از صوفی‌ای صحبت می‌کند که به خاطر معشوق جانش را از دست می‌دهد و تا قیامت نمی‌تواند از غم دوری او خلاصی یابد. او می‌گوید که اگر امروز آن لب‌ها به زاهدی نگردند، بعدها به خاطر این عمل پشیمان خواهند شد. قد و قامت معشوق در ذهن شاعر مانند سایه‌ای زیباست و او از زیبایی معشوق به شدت متاثر شده است. همچنین به کنایه اشاره می‌شود که اگر امام زلف معشوق را ببیند، فقط می‌تواند به زیبایی‌اش اشاره کند. در نهایت، شاعر از معشوق می‌خواهد که برخیزد تا زیبایی‌اش را به نمایش بگذارد، زیرا هنوز رندان در کوی او اقامت دارند و از او بهره‌مند می‌شوند.