شمارهٔ ۱۹۷ کمال خجندی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

این شعر به مشکل و درد عشق و ارتباط آن با دنیا و معانی عمیق می‌پردازد. شاعر بیان می‌کند که عشق، مخصوص انسان‌های پارسا نیست و سلطنت و خوشی تنها به بی‌نوایان تعلق دارد. او خاطرنشان می‌کند که نوشیدن می (نماد لذت و شادی) برای صوفیان و روحانیون مناسب نیست. تنها دل‌هایی که در حالت ثبات هستند قادر به درک حال بی‌قراری دیگرانند. او همچنین به عدم ارتباط بین عاشقان و آشنایان اشاره می‌کند و می‌گوید که کسانی که در نعمت و شادی غرقند، از درد و رنج دیگران بی‌خبرند. در پایان، شاعر به دشواری‌های مسیر عشق اشاره می‌کند و بیان می‌کند که رهبران این راه سال‌ها در این مسیر بوده‌اند و هنوز پایانی برای آن نیست.