شمارهٔ ۲۳۴ کمال خجندی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

این شعر درباره زیبایی و کمال یک فرد خاص و نادر است که مانند سروی در میان گل‌هاست. شاعر به لطافت و زیبایی چهره او اشاره می‌کند و می‌گوید اگرچه ممکن است دیگرانی نیز باشند، اما هیچ‌کدام به این شدت زیبا و نازک‌بدن نیستند. همچنین به غم و حسرت عاشقانه‌اش اشاره می‌کند که حتی از بوسه‌های آن زیبایی نیز فقط حسرتی برای او باقی مانده است. شاعر از درد و جان‌کندن خود به عشق واقعی سخن می‌گوید و تأکید می‌کند که عشق واقعی در خاک نمی‌آید و وجودش فراتر از مادیات است. این شعر حسرت، زیبایی و عمق عشق را به تصویر می‌کشد.