شمارهٔ ۲۵۰ کمال خجندی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

این شعر به عشق و longing پرداخته است. شاعر احساس می‌کند که اگرچه به معشوق خود دسترسی ندارد، اما این فکر و خیال او در سرش همین حال و هوای عاشقانه را ایجاد کرده است. او به ناکامی دولت و سرنوشت اشاره می‌کند که به دست افراد نااهل افتاده است. شاعر می‌گوید که مانند شهد شیرین، تحملش از درد عشق ممکن نیست و بی‌معشوق، زندگی بی‌روح به نظرش می‌رسد. در نهایت، او با بیان این که حتی اگر بلبل هم آواز بخواند، هیچ‌کس مانند معشوقش شیرین‌نفس نیست، به عمیق‌ترین احساسات عاشقانه‌اش اشاره دارد.