شمارهٔ ۲۵۷ کمال خجندی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

این شعر به بیان درد و غم عاشقانه پرداخته و نشان می‌دهد که عشق به دور از غم و درد ممکن نیست. شاعر می‌گوید که هر عاشقی که دردی را حس کند، نشانه‌هایی از آن در چهره‌اش نمایان خواهد شد. عشق واقعی با درد و رنج همراه است و کسانی که از درد دورند، نمی‌توانند عمق عشق را درک کنند. به نوعی عشق را به شمعی تشبیه می‌کند که تا نسوزد، روشنایی ندارد. در نهایت، شاعر به این نکته اشاره می‌کند که هر کسی که مهربان و با احساس باشد، با درد عاشقانه آشناست و این درد جزئی از عشق است.