شمارهٔ ۲۶۷ کمال خجندی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

این شعر به عشق و وابستگی عمیق به دوست اشاره دارد. شاعر از دوست می‌خواهد که به یاری کسانی که به بن‌بست رسیده‌اند بشتابد و خود را برتر از آن‌ها نبیند. او از این که دوستش بزرگ و خود را کوچک احساس می‌کند، سخن می‌گوید و به کریمی او اشاره می‌کند که می‌تواند به فقیران و نیازمندان کمک کند. شاعر به زیبایی و منحصر به فرد بودن دوستش می‌پردازد و از این که هیچ کس را شبیه او نمی‌بیند، ابراز حیرت می‌کند. پایان شعر نیز بر وابستگی عمیق خود به او تأکید می‌کند و قدرت و کمال دوستی را یادآور می‌شود.