شمارهٔ ۳۰۰ کمال خجندی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

این شعر درباره ناامیدی و دل‌باختگی شاعر نسبت به عشق و وفاداری است. شاعر احساس می‌کند که معشوقه‌اش هیچ احساسی جز بی‌وفایی و بی‌توجهی ندارد و حتی وعده‌هایی که داده، دل او را شاد نمی‌کند. او به یادآوری اسلامی از گذشته‌ای تلخ می‌پردازد که فراموش شده و دلشکسته است. شاعر به بلبل اشاره می‌کند که هرچقدر هم در جستجوی گل باشد، فقط ناله و فریاد نصیبش می‌شود. او می‌گوید نمی‌توان بر وفای معشوق حساب کرد و دل‌های عاشق اگر به زیبایی او نظر کنند، به مانند پرندگانی هستند که شکار را نمی‌بینند. در انتها، شاعر تأکید می‌کند که در عشق، حقیقت و اصالت از اهمیتی ویژه برخوردارند و شیرینی عشق بدون راستگویی و صداقت بی‌معناست.