شمارهٔ ۳۰۷ کمال خجندی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

این شعر درباره‌ی عشق و درد دل شاعر است. او از زیبایی معشوقه‌اش سخن می‌گوید و تأثیر عمیقی که بر دل او گذاشته است. زلف معشوق باعث پریشانی‌اش می‌شود و دلش را می‌آزارد. شاعر از چاره‌گری می‌خواهد که دردی را که دارد درمان کند، اما آن چاره‌گر هم به حال او می‌نالد. وقتی معشوق از نظرش دور می‌شود، دلش نیز دچار غم و ناامیدی می‌شود. شاعر از ویرانی‌های ناشی از عشق و باران عشق می‌گوید و در نهایت به این نکته می‌رسد که جمال معشوق، حتی ماه را نیز تحت شعاع قرار داده و از توبه و پشیمانی سخن به میان می‌آورد. شعر به خوبی احساسات عاشقانه و اندوه ناشی از دوری را نشان می‌دهد.