شمارهٔ ۳۱۵ کمال خجندی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

در این شعر، شاعر از احساسات عاشقانه و دردهای ناشی از جدایی صحبت می‌کند. او به ضعف دل و بی‌دلی خود اشاره دارد و می‌گوید که فریاد او نیز بی‌فایده است. هر جا که شادی و طرب بود، غم و افکار منفی بر آن سایه انداخته است. شاعر به رقیبان میگوید که فراموش کنند، اما خود نمی‌تواند فراموش کند. او به مجنون اشاره می‌کند که در چنین شرایطی چه باید بکند و از عشق و کشش آن سخن می‌گوید. در نهایت، شاعر به عشق و زیبایی عشقش اشاره دارد و به یاد فرهاد، عاشق نامدار، می‌افتد که به خاطر عشقش جان خود را فدای کرد.