شمارهٔ ۳۴۶ کمال خجندی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

در این شعر، شاعر از گوشه‌نشینان می‌خواهد که از انزوا بیرون بیایند و به زندگی و عشق بپردازند. او به آنها توصیه می‌کند که از کارهای بیهوده دست بردارند و به کوی باده‌فروشان بروند، زیرا عشق ارزش بیشتری دارد. شاعر به عشق و گناه اشاره می‌کند و می‌گوید که اگر عاشقی گناه است، از کدام عمل دیگر می‌توان به‌عنوان طاعت یاد کرد. او خطاب به دوستانش از آنها می‌خواهد که با نور عشق، عقل را روشن کنند و در وقت خوش، دعاهایی برای کمال و سعادت خودشان کنند.