شمارهٔ ۳۶۳ کمال خجندی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

این شعر به بیان احساسات عاشقانه و دردهایی می‌پردازد که شاعر به خاطر دوری و خطر از دست دادن معشوق تجربه می‌کند. شاعر می‌گوید که تا زمانی که چهره محبوبش روشن نشده، دلش نیز روشنایی نمی‌گیرد. او به پیچیدگی‌های عشق اشاره می‌کند و می‌گوید که راز عشقش فاش شده، و گرچه دلش از غم محبوب زخم خورده، اما هنوز ناامید نیست. شاعر از ستمی که بر او می‌رود سخن می‌گوید و به عمق احساساتش اشاره می‌کند. در نهایت، او به زیبایی محبوب و نقصان درک آن اشاره می‌کند و از اینکه محبتش قابل لمس نیست، ابراز تاسف می‌کند.