شمارهٔ ۴۰۶ کمال خجندی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

در این شعر، شاعر به بیان درد و غم ناشی از عشق می‌پردازد. او می‌گوید که دلش از درد عشق پر شده و نمی‌داند چگونه این ناله را کم کند. هیچ مرحم و درمانی قادر نیست این درد را کاهش دهد. او از غم و اندوه خود صحبت می‌کند و می‌خواهد که محبوبش با یک نگاه، از غم او بکاهد. چشم‌های او همچنان پر از اشک است و هیچ چیزی نمی‌تواند این اشک‌ها را کم کند. شاعر به این نکته اشاره می‌کند که حتی با ثروت و جواهرات هم نمی‌تواند خود را از این درد رها کند. در انتها، او بیان می‌کند که اگر به محبوبش بوسه‌ای بدهد، زیبایی و کمال او هیچ کم نمی‌شود و روح عاشق همچنان آتشین باقی می‌ماند.