شمارهٔ ۴۲۲ کمال خجندی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

شاعر در این شعر از عدم وفای وعده و بی‌توجهی محبوب سخن می‌گوید. او با ابراز ناچاری و زاری، به ناکامی‌اش در جلب توجه محبوب اشاره می‌کند. شاعر berharap بر این است که محبوب از او حمایتی نشان دهد، اما در عوض، همچنان او را رها کرده و به او لطف نمی‌کند. با وجود تمام تلاش‌های او، محبوب توجهی به درد و نیازش ندارد و حتی از کنار او بی‌تفاوت می‌گذرد. در نهایت، شاعر به این نتیجه می‌رسد که نمی‌تواند بیشتر از این منتظر بماند و علی رغم وفاداریش، ناچار است از محبت قدیمی دست بردارد.