شمارهٔ ۴۳۴ کمال خجندی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

در این شعر، شاعر به تمجید از زیبایی و جذابیت‌های معشوق می‌پردازد. زاهد (مرد پارسا) تحت تاثیر لب‌های باریک معشوق دعا می‌کند و می‌بیند که سال‌ها ریاضت و عبادت در خلوت او را به حالتی مست و دیوانه در میخانه‌ها کشانده است. صوفی در سماع و رقص‌هایش دیوانه‌وار می‌چرخد و اگر عاقلی می‌بود، نمی‌توانست خود را از میگساری بازدارد. ابروی شوخ معشوق، روح پارسا را از کانون عبادت دور می‌کند و او را به یاد عشق و معشوق می‌اندازد. شاعر می‌گوید که باید در مسیر عشق به سوی دوست دوید و هر لحظه را مغتنم شمرد. اگر امشب معشوق همچون شمع از خانقاه بیرون بیاید، شور و شوق صوفیان به آسمان خواهد رسید. در نهایت، شاعر به این نتیجه می‌رسد که کمال و خلوص در عشق معشوق بر هر کرامتی مقدم است و ارزش بیشتری دارد.