شمارهٔ ۴۵۶ کمال خجندی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

این شعر به بیان احساسات عاشقانه و وضعیت دلbroken پرداخته است. شاعر بیان می‌کند که چشم‌های یار او را اسیر خود کرده و در این حال، دیگران در مستی و بی‌ادبی به سر می‌برند. زلف‌های یار نیز به عنوان دلیلی برای عشق عنوان شده‌اند. او از بیم رقیب، تنها در دل خود سخن می‌گوید و از مکانی برای درد و رنج؛ جایی که حتی مدعیان نیز در آن محرم نیستند. شاعر به نوعی زاهد خشک را مورد انتقاد قرار می‌دهد که تنها به لذایذ مادی فکر می‌کند، و در نهایت می‌گوید که زندگی بعد از مرگ نیز عذاب‌آور است و آرامش و کمال در نیستی نهفته است.