شمارهٔ ۵۶۶ کمال خجندی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

در این شعر، شاعر به شدت از معشوق خود گله‌مند است. او توصیف می‌کند که معشوقش هیچ وفایی ندارد و تنها به او جفا می‌کند. چشم‌های او مانند کافران است که به او آسیب می‌زند. شاعر از بادی به نام صبا یاد کرده که باعث می‌شود یاد معشوق او را رنج داده و دلتنگ کند. همچنین از زمانه بیدادگر و جدایی‌اش از محل زندگی‌اش شکایت دارد. در نهایت، او به صداقت و صفای دل خود اشاره می‌کند که به خاطر عشق و وفا قربانی شده است.