شمارهٔ ۶۱۷ کمال خجندی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

در این شعر، شاعر دعوت به خوشگذرانی و لذت‌جویی دارد و از زاهدان و خشک‌مابان دوری می‌جوید. او به ساقی می‌گوید که بگذار مجلس پر از شراب و شادی باشد و نگذارد که زاهدان با افکار خشک و خشک‌اندیشانه‌اش، فضای خوشی را خراب کنند. شاعر تأکید می‌کند که در کنار لذت، باید ارتباطی عمیق و دلنشین هم برقرار شود و به زلف یار اشاره می‌کند که به نوعی نماد عشق و زیبایی است. در نهایت، به نوعی هشدار می‌دهد که این لذت‌ها گذرا هستند و باید از آنها بهره‌برداری کرد.