شمارهٔ ۶۲۰ کمال خجندی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

در این شعر، شاعر به دردی که از عشق و محبت به محبوب دارد اشاره می‌کند و می‌گوید که تنها دوای درد او محبوب است. او ابراز می‌کند که در عین حال که دردی را تحمل می‌کند، از کوششی که محبوب در درمان دردش می‌کند خرسند است. شاعر احساس می‌کند که این رابطه به گونه‌ای است که حتی اگر بنده مورد سوءرفتار قرار گیرد، باز هم از این عشق راضی است. او به تجارب سوختن و رنج در عشق اشاره می‌کند و به محبوب می‌گوید که تنها یک نظر رحمت از او کافی است. در نهایت، شاعر بر این باور است که نباید زیبایی‌های کمال را از درگاه محبوب دور کرد، زیرا در آنجا او گدا و نیازمند است.