شمارهٔ ۶۳۴ کمال خجندی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

این شعر درباره زیبایی و جذابیت معشوق است. شاعر از ابروهای کشیده و خط زیبا و سبز او می‌گوید، که شبیه به چشمه‌ای زلال است. همچنین، به روشنی و نورانی بودن چهره او اشاره می‌کند که مانند شمعی در شبستان عشق می‌درخشد. لب‌های معشوق را به چشمه حیات تشبیه می‌کند و بیان می‌کند که از عشق به او غرق در احساسات است. شاعر از یافته‌ها و لذاتی که معشوق بر دل مستان می‌افزاید صحبت می‌کند و از حالتی مست و سرمستی که عشق به او ایجاد کرده، سخن می‌گوید. در نهایت، به نوعی یأس از این می‌رسد که هرچند گفتار زیبایی در عشق وجود دارد، ولی معشوق به این حرف‌ها توجهی ندارد.