شمارهٔ ۶۴۵ کمال خجندی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

شاعر در این غزل به نقد زهد ظاهری و ریاکاری می‌پردازد و به کسانی که در پی ترک دنیا و جستجوی نام و مقام هستند، هشدار می‌دهد. او پیشنهاد می‌کند که اگر کسی می‌خواهد زندگی را به طور واقعی تجربه کند، باید از غرور و نام و ننگ بگذرد و به لذت‌های لحظه‌ای و دنیوی رو بیاورد. همچنین، شاعر یادآور می‌شود که برای شناخته شدن در جمع اهل معرفت، باید با دل‌های زنده و در مکان‌هایی همچون میکده‌ها حضور داشته باشد. در پایان، به نقد جامعه و کمال‌جویی در شیراز پرداخته و به مقصدی دیگر اشاره می‌کند.