شمارهٔ ۶۶ کمال خجندی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

این شعر درباره‌ی زیبایی و جذابیت معشوقه‌ای است که تاثیر عمیقی بر دل‌ها دارد. شاعر با استفاده از تصاویری شاعرانه، نشان می‌دهد که چگونه این زیبایی می‌تواند جهان را خراب کند و دل‌ها را بسوزاند. او به زلف و خال معشوقه اشاره می‌کند که مانند صیادان، دل‌ها را فریب می‌دهد و خود را در خواب می‌سازد. زیبایی او به حدی است که حتی خورشید نیز از آن شرمنده است. شاعر با توصیف لطافت لب‌های معشوق و شراب کلام او، نشان می‌دهد که چگونه این زیبایی نمی‌تواند شبیه دیگری پیدا کند. در نهایت، لب‌های او، که به مانند جان ناله می‌کشند، نویدبخش شرابی است که ناب و خوشایند است.