شمارهٔ ۷۰۵ کمال خجندی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

این شعر ناله‌ای از عاشق است که به عدم قابلیت دیدن محبوب خود اشاره می‌کند. او به قدری دلتنگ و غمگین است که از چشم خود می‌خواهد، چشمان دیگری داشته باشد تا غیرت خود را بپوشاند. شاعر از این که اشک‌هایش به خاطر عشق می‌ریزند، سخن می‌گوید و بیان می‌کند که چگونه فقدان محبوب، دنیایش را تیره و تار ساخته است. او همچنین احساس می‌کند که با جدایی محبوب، زندگی‌اش به سر آمده و دست از عشق برنمی‌دارد، حتی اگر این عشق به مرگ او منجر شود. در نهایت، شاعر می‌گوید که درد دوری محبوب، همواره با اوست و اشک‌هایش نشانی از این غم عمیق دارند.