شمارهٔ ۷۲۰ کمال خجندی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

این شعر بیانگر عشق عمیق و آرزوی شاعر برای محبوبش است. شاعر در خواب چشم و ابرو محبوبش را می‌بیند و آن را به جادوگران مست در محراب تشبیه می‌کند. او از غم و تنهایی خود سخن می‌گوید و حالات مختلفش را بین آتش و آب احساس می‌کند. تماشا و یادآوری زیبایی محبوب در روز روشن، او را به یاد شب و مهتاب می‌اندازد. شاعر به افسوس می‌گوید که اگر لبان محبوبش او را سیراب می‌کرد، غم‌هایش کمتر می‌شد. او خود را مانند خاک در آستان محبوب می‌بیند و از دوری او می‌سوزد، در حالی که محنت‌هایش را بی‌دلیل احساس می‌کند. در نهایت، یاد لعل محبوبش به او لذتی از عقیق ناب می‌بخشد.