شمارهٔ ۷۲۲ کمال خجندی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

در این شعر، شاعر از دردی درون خود صحبت می‌کند که درمانش را نمی‌داند. او از ساقی می‌خواهد جامی بیاورد تا کمی از غم‌هایش را فراموش کند. شاعر به یاد اوست که از وجودش چیزی نمی‌بیند و آرزوی دیدن روی محبوبش را دارد. او احساس ناتوانی می‌کند و به باد می‌گوید که جانش را برساند. شاعر از حال خود نگران است و می‌گوید که دردش از وضعش در زندگی است. او در بند جسم خود است و آرزو دارد که از آن رهایی یابد. در انتها، به حس کمال و محبت اشاره می‌کند و از نبودن یک مهربان در زندگی‌اش گله می‌کند.