شمارهٔ ۷۳۸ کمال خجندی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

این شعر به زیبایی و جذابیت معشوق می‌پردازد و شاعر در آن به وصف جنبه‌های مختلف چهره و موهای محبوبش می‌پردازد. او به گونه‌ای استعاری بیان می‌کند که سخن گفتن از زیبایی‌های او دشوار است و هرچه بگوید ناچیز است. لب‌های شکرین، زلف‌هایی که چون کمند هستند، و ابروهایش که شبیه سوره‌ای مقدس است، همه نشانه‌های حیرت‌آوری از زیبایی‌اند. شاعر با عبارات شاعرانه و تشبیهات قابل تأمل به توصیف این زیبایی‌ها می‌پردازد و در نهایت اشاره می‌کند که هر کلمه‌ای در وصف آن‌ها ناکافی است.