شمارهٔ ۷۳۹ کمال خجندی
کمال خجندی / غزلیات / وزن: مفاعیلن مفاعیلن فعولن (هزج مسدس محذوف یا وزن دوبیتی)
ز ابرویت به محراب نیازم
سر زلفت برد عقل نمازم
نظر کج بأختی گفتی به آن زلف
دو رخ دارد چگونه کج نبازم
سر زلفت مرا عمر دراز است
خداوندا بده عمر درازم
کمال از بندگان ماست کوئی
بدین اقبال دایم سرفرازم
دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)
شاعر در این ابیات به نیاز و وابستگی خود به محبوبش اشاره می‌کند. او از ابروهای محبوبش به عنوان محراب دعا و زلف‌هایش به عنوان منبع عقل و فهم یاد می‌کند. همچنین به زیبایی و خاص بودن محبوبش اشاره دارد و از خداوند طلب عمر طولانی می‌کند تا بتواند از زیبایی و کمال او بیشتر بهره‌مند شود. در نهایت، به افتخار و سرافرازی در این مسیر اشاره می‌کند.