شمارهٔ ۷۵۲ کمال خجندی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

این شعر درباره زیبایی و جذابیت معشوقی است که بهشت‌گونه و دلربا توصیف شده است. شاعر از لحظه‌ای خوش صحبت می‌کند که نسیم عشق از روضه‌ی محبوب به او می‌وزد. معشوق با چشمان سیاهش، زیباتر از نرگس‌ها به نظر می‌رسد و عشق او تاثیری عمیق بر شاعر دارد. او با اشک‌ها و حسرت‌هایش، به درگاه معشوق التماس می‌کند و امید دارد که روزی به دیدار او نائل شود. شاعر با قلبی عاطفی به عشق و زیبایی معشوق اقرار می‌کند و در آرزوی بوسیدن قدم‌های او است. در نهایت، او از معشوق می‌خواهد تا قدمی به سوی او بردارد و محبتش را نشان بدهد.